Rattenschatten

Ze is… TWEEEEEEEEEEEEEEE *juichjuichjuich*

Naam: Lietje (komt van Lelietje van Dalen)

Geboortedatum: 24/05/2008

Geslacht: Vrouwtje

Uiterlijk: Gele roodoog béétje mismarked japanner

Gewicht: volgt

Karakter: Zéér rustig, zeker voor een ritten. Eén keer ze in m’n trui zit blijft ze daar uren zitten zich wassen, slapen, dromen. Als ze bij mij in de zetel zit kruipt ze direct naar een plekje waar ze zich goed voelt (gewoon naast mij bijvoorbeeld) om daar ook te gaan soezen. De enige momenten dat ik haar echt actief zie is als de ratten mogen rondlopen, dan leeft ze helemaal op. Ze is echt fantastisch, en heeft nog zo een echte babyblik, superschattig!

Naam: Wolfje (naar het dier)

Geboortedatum: 22/05/2008

Geslacht: Vrouwtje

Uiterlijk: Mismarked agouti husky

Gewicht: volgt

Karakter: voorlopig zie ik ze nog als een echt ritten Ze sluit zich spijtig genoeg wel een beetje af van de groep door de hele tijd in de sputnik te gaan zitten van het moment dat er iets engs gebeurt. (dus de sputnik gaat er vanavond nog uit). Ze is hyper, actief, lief, mensgericht, nieuwsgierig, onderdanig, slim, kortom: een ritten zoals we ze verwachten

Seizoenen gaan voorbij, tijden veranderen, ratten worden ouder, groepen veranderen, en uiteindelijk ook de posities die in de groep worden ingenomen. De verhoudingen in mijn groep waren 1,5 maand geleden ongeveer zo:

Bloempje –> Gérard –> Bruinebeertje –> Georgette –> Kippetje (–>, eerder en) Appelflapje

Ongeveer he. ‘t Makkelijkste is uw alpha herkennen, en de rest van de rangorde ontdekt ge wanneer ge iets lekkers uit de drinkfles laat druppelen en iedereen er tegelijkertijd bij wilt

… toen verliet Bloempje ons:

Gérard –> Bruinebeertje –> enz

… en toen werd Georgette heel ziek:

Gérard –> Bruinebeertje –> Appelflapje –> Georgette en Kippetje

… en toen werd Bruinebeertje ineens oud:

Gérard –> Appelflapje –> Bruinebeertje –> Kippetje en Georgette

… en nu is’t constant ambras tussen die twee eersten. Alsof dat klein verroest zwart mormeltje het gaat halen tegen die witte brok spieren (van waar ze komen, geen idee want ‘t is niet alsof hij sport) die haar omhaalt in 1 zwaai. Dus projecteert ze haar dominantie maar op mij.

“Domineren zal ik die hand doen, muhahahahahahahahaaaaaaaaaa” (karatemoves richting vingers)

(2 seconden later) “neeen neeeeeeeeeen ik ben dominant, ik moet ú op uw rug smijten niet omgekeerd!”

Mijn meisje, er zijn zo veel dingen die ik mijzelf zou kunnen verwijten nu. Ik hou van je, en zal dat altijd blijven doen. Toen ik je vond kon ik niets anders voelen dan paniek en onbegrip.
Je ging zo plots, en zo stilletjes. Niets heb ik gemerkt. Je was niet bij me komen soezen vannacht, en dat verontrustte me al deze ochtend. Toen je niet kwam als ik je riep om in de kooi te komen, wist ik dat er iets mis moest zijn, je kwam anders altijd, je luisterde naar je naam en kon een knuffel nooit laten, dus je kwam altijd. Ik keek overal, maar voelde dat je niet in de kamer zou zijn, toch, in de slaapplekken in de kooi zat je niet. Toen zag ik je liggen, onder de fangst, naast het deurtje. Ik wist het al, maar ik voelde toch nog even. De wetenschap dat je lichaam koud geworden was, ging als een schok door mijn lichaam, mijn vingertop die je koude lichaam raakte was al dat ik voelde. Mijn liefje… Mijn Bloempje, mijn knuffel, mijn schat, mijn verleidster, mijn Bloempescheet. Schreeuwend liep ik heen en weer door mijn kot. Naar beneden, naar boven, naar jou, weg van jou. Hoe kan ik dit begrijpen? Hoe moet ik zonder je verder? Hoe moet ik gaan slapen, wetend dat je me niet meer zal komen vergezellen? Hoe kan ik studeren zonder jij die op mn schoot ligt te dutten? Het enige dat ik kon zeggen was dat ik niet eens wist hoe.

Kippetje, ze mist je. Je was haar redder in nood, dankzij jou begon ze te eten, kreeg ze de kracht om te genezen. Jullie waren zo gehecht aan elkaar. Ze begon je spontaan te zoeken vanmorgen in de kooi, deze avond zat ze alleen in de iglo, normaal zaten jullie daar zo knus met je tweeën. Ze mist je, geef haar de kracht die je haar indertijd hebt gegeven, de kracht om zich niet te laten gaan, want dankzij jou is ze er.

Vreemd, je maakt voor jezelf een beeld over hoe je rat gaat sterven. Over hoe je afscheid zou nemen, maar dan blijkt dat de tijd er helemaal niet is. Daarom legde ik je in mn zetel en ging ik ernaast tegen je zitten praten, je aaien. Zo veel dat ik mezelf verwijtte tegenover je zei ik, hoe graag ik je zag zei ik, wat ik zo mooi vond aan je zei ik. Hoe je zo nieuwsgierig maar schrikachtig kon zijn, hoe je mn hele hand kon aflikken, hoe je buikje heen en weer wiegde als je stapte, hoe je bij mij sliep, hoe je kon staan wiegen, hoe je Gérard wist te domineren, hoe je een knuffel nooit of te nimmer kon weigeren. De groep mist je, zo rustig zijn ze nog nooit geweest… Mijn megastoere wonderwoman Alpha! Je haalde in mijn gedachten altijd de 2…

Het gedacht dat je nooit meer gaat staan smeken om aandacht of snoepjes, dat je nooit meer op mn hand zal klimmen om uit de kooi getild te worden, dat je nooit meer op mn schouder zal gaan zitten knarsen en ploppen, dat je nooit meer bezoekers zal verleiden, dat je nooit meer vanonder het bed gelopen zal komen ’s morgens, dat je me nooit meer zal komen wakker maken ’s nachts om dan zelf in slaap te vallen in mijn armen, dat je nooit meer zal kijken naar mij met die uitgesperde oogjes van je, het maakt me ziek en moedeloos. Ik zie je nog steeds kijken naar mij daar in Aalst, tussen al je zusjes. “Neem mij, neem mij”, ik ben zo blij dat ik jou koos, je bent onvervangbaar.

Bloempje, ik hoop zo dat je weet hoezeer ik van je hou, en van je zal blijven houden.

Je eerste dag bij mij

Schouderzitter van nature!

Met je maatje Kippetje. Nooit zal worden vergeten hoe je haar beschermengel bent.

Achter de buikzak, terwijl ik studeerde

Weet je nog?

Met Appelflapje, kort na de intro van haar en Bruinebeertje

Een sterke alpha laat niet zomaar over zich heen lopen… Appelflapje maar proberen…

Heel typisch: je pootje

Wannabe-dumbo

Je verjaardag.

Soezen met de groep, dat doe je heel graag!

In het nest, je vaste stek.

Foto’s waarbij ik denk… “Zo ben je, meid!”, en mijn hart telkens weer breekt…

Je laatste foto’s, het is een troost dat je zo vredig ligt, net zoals je altijd bij mij lag te slapen. Mijn hele hart hoopt dat je dood niet pijnlijk was.

Jouw plekje. Het maken was zo zwaar, maar jou een mooi plekje geven moest gewoon. Hopelijk vind je het zelf mooi.

Georgette:

Afstand schatten:

Springen!

En tenslotte: evenwicht houden en proberen lopen

Ik kon het niet beter zeggen dan Eline:

Hoe Eline het zei.

Kortgeleden heb ik ontdekt dat mijn kamer hier helemaal niet zo ratproof is als die op het eerste zicht leek. Ik heb met name zo van die ouderwetse steunbalken op mijn plafond (dat loopt tot op de grond, ik leef in een driehoek ), waarvan twee bijna tegen de grond. Één keer had Georgette mij al doen beseffen dat een van die twee balken bestond uit twee balken tegen elkaar met een serieus gat tussen, waar zij tussen was gekropen (en lekker weer vrolijk uit kwam gehuppeld, terwijl ik bijna een hartstilstand had!), maar dat had ik opgelost met dozen vol cursussen en mijn bed er tegen te zetten. Gemerkt had ik al dat mijn ratten wel vaker eens zwart van onder de balk aan de andere kant van de kamer komen (jah, de bleekjes, de rest is agouti en zwart berken… ), en ik voelde eens hoe dat kwam. Heel fijn kwam ik tot de constatatie dat achter die balk een gat zat waar mijn hele hand zowat door kon, en langs beide uiteindes hadden de ratten een gat geknaagd naar de kamers ernaast. Wow, ik gelukkig dat mijn beestjes daar nog niet in gekropen hadden! Tot Appelflapje supervrolijk uit het gat naar de buren kwam gekropen… *directe evacuatie van alle ratten naar de kooi*

Dus bleven ze voor onbepaalde periode in de kooi tot ik een oplossing gevonden had. Bij zulk een oplossing moet je er namelijk ook bij nadenken dat je de gaten niet nóg aantrekkelijker maakt dan ze al waren, zoals bijvoorbeeld als je er kranten ofzo in stopt. De beste oplossing vond ik eigenlijk al snel; wat ik zou kunnen doen, was om de achterkant van de balken compleet onbereikbaar te maken door er planken aan te timmeren die tot op de grond reikten. De uitvoering liet echter nogal op zich wachten, ge kent dat wel. ‘k Vond het verschrikkelijk om aan te moeten zien hoe mijn lieverdjes alleen maar in de kooi konden zitten, zelfs Gérard kreeg het er af en toe van op zijn heupen! Bon, vorige week begon ik al te dromen over dat mijn ratjes konden rondlopen en dat we allemaal zo gelukkig waren daarmee, en nog van dat melig gedoe, dus ik besloot dat het tijd was om er werk van te maken!

Eergisteren dan om planken geweest voor tegen die balken, zodat ze er gewoon simpelweg niet meer onder kunnen. Problem solved! En het kostte mij eigenlijk maar 14 euro (met twee scharniertjes bij want zo een balk is wel makkelijk als stock voor dingen die in schoendozen kunnen ) en een pijnlijke duim. Mijn kabels een beetje verzameld en in de daartoe bestemde doos gestopt, en hops, daar liepen ze weer rond, allemaal vrolijk aan het huppelen, het nest weer aan het aanpassen, om daar uiteindelijk in slaap te vallen tegen de tijd dat ik opstond

Ziehier foto’s van “de oplossing”:
1) let niet op de rommel, mijn beesten smijten enorm veel omver ’s nachts en als luie student heb ik niet altijd zin dat op te ruimen
2) Die drankflessen heb ik niet zelf opgedronken, ik was er zelfs niet bij. Ik heb ze namelijk gevonden op de Gentse Feesten van 2006, en toen moest ik werken Ze dienen dus puur als decoratie, wat niet echt tot zijn recht komt, hé, met die rommel 0:)